W badaniu wzięło udział piętnastu wytrenowanych sportowców (około 80% mężczyzn) w wieku od 23 do 45 lat. Wszyscy uczestnicy mieli co najmniej trzyletnią historię regularnego, ustrukturyzowanego treningu. Sportowcy reprezentowali różne dyscypliny, w tym sporty wytrzymałościowe, hybrydowe oraz trening funkcjonalny o wysokiej intensywności.

Wyniki wskazują na znaczącą poprawę wydolności tlenowej przy obciążeniach submaksymalnych w grupie Stamox w porównaniu zarówno z grupą kontrolną, jak i dostępnymi na rynku produktami z buraka.

Uczestników przydzielono do trzech grup (n=5 w każdej): grupy suplementującej Stamox, niesuplementowanej grupy kontrolnej oraz grupy porównawczej spożywającej dostępne na rynku produkty na bazie buraka. Było to wewnętrzne badanie zastosowanej wydolności z zastosowaniem schematu interwencji przed–po.

Wszyscy uczestnicy przeszli test wysiłkowy krążeniowo-oddechowy na rowerze Assault Bike, z zastosowaniem jednominutowego protokołu narastającego do wyczerpania na żądanie.

Testy przeprowadzono przed interwencją i po niej, w stałych warunkach. Dane dotyczące wymiany gazowej zebrano i przeanalizowano za pomocą systemu analizy metabolicznej PNOE.

Progi wentylacyjne (VT1 i VT2) wyznaczono automatycznie przy użyciu algorytmów oprogramowania PNOE.

Okres interwencji trwał cztery tygodnie.

Grupa Stamox spożywała opatentowany suplement pochodzący z buraków zgodnie z instrukcjami producenta podanymi na opakowaniu produktu. Grupa kontrolna nie przyjmowała żadnych suplementów.

Grupa porównawcza spożywała dostępne na rynku produkty na bazie buraków. Uczestnicy kontynuowali swoje zwyczajowe, specyficzne dla uprawianej dyscypliny treningi przez cały okres interwencji. Nie wprowadzono żadnych dodatkowych ograniczeń dotyczących diety ani suplementacji.

Grupa Stamox wykazała stałą poprawę wartości FatMax i VT1, wskazującą na zwiększenie submaksymalnej wydolności aerobowej oraz lepsze wykorzystanie tlenu przy niskiej i umiarkowanej intensywności.

Te adaptacje są fizjologicznie zgodne z poprawą perfuzji mięśniowej i wydajności mitochondriów za pośrednictwem tlenku azotu. Zmiany wartości VT2 były niewielkie we wszystkich grupach, co odpowiada oczekiwaniom wobec krótkotrwałych interwencji ukierunkowanych na adaptacje obwodowe.

W przypadku sportowców wytrzymałościowych i hybrydowych poprawa parametrów FatMax i VT1 może przekładać się na większą efektywność podczas długotrwałego treningu i zawodów.

Zaobserwowane zmiany wskazują na potencjalne korzyści dla wydolności tlenowej, jakości treningu i utrzymania wydajności, a nie dla krótkotrwałej maksymalnej mocy.

Badanie przeprowadzono jako wewnętrzne badanie aplikacyjne na małej próbie. Trening i sposób odżywiania nie były ściśle kontrolowane, a przestrzeganie zaleceń było monitorowane samodzielnie. Wyniki należy interpretować jako wskazujące, a nie rozstrzygające, i wymagają one dalszych badań w kontrolowanych warunkach.

Było to wewnętrzne badanie aplikacyjne z udziałem ograniczonej liczby osób. Zaobserwowane poprawy w zakresie FatMax, VT1 i VO₂ max są jednak zgodne z dobrze ugruntowanymi mechanizmami działania azotanów pochodzących z diety — zwiększoną biodostępnością tlenku azotu, poprawą przepływu krwi (perfuzji mięśni) oraz wydajnością mitochondriów — szeroko opisanymi w literaturze naukowej dotyczącej sportu i suplementacji burakiem.

Wszyscy uczestnicy wyrazili świadomą zgodę przed przeprowadzeniem testów. Badanie przeprowadzono jako wewnętrzną ocenę wydolności, bez zewnętrznej zgody komisji etycznej.