Vijftien getrainde atleten (≈80% mannen) van 23 tot 45 jaar namen deel aan het onderzoek. Alle deelnemers hadden minimaal drie jaar consistente, gestructureerde trainingservaring. De atleten hadden uiteenlopende sportachtergronden, waaronder endurance-, hybride en functionele trainingsdisciplines met hoge intensiteit.

De resultaten wijzen op betekenisvolle verbeteringen in de submaximale aerobe efficiëntie in de Stamox-groep, vergeleken met zowel de controlegroep als commercieel verkrijgbare bietenproducten.

De deelnemers werden ingedeeld in drie groepen (n=5 per groep): een Stamox-supplementgroep, een niet-gesupplementeerde controlegroep en een vergelijkingsgroep die commercieel verkrijgbare producten op basis van rode biet consumeerde. Dit was een intern toegepast prestatieonderzoek met een pre-postinterventieopzet.

Alle deelnemers voltooiden een cardiopulmonale inspanningstest op een Assault Bike volgens een ramp-protocol van 1 minuut tot vrijwillige uitputting. 

De tests werden vóór en na de interventie onder consistente omstandigheden uitgevoerd. Gegevens over de gaswisseling werden verzameld en geanalyseerd met het PNOE-metabole analysesysteem.

De ventilatoire drempels (VT1 en VT2) werden automatisch bepaald met behulp van de software-algoritmen van PNOE.

De interventieperiode duurde vier weken.

De Stamox-groep gebruikte het gepatenteerde supplement op basis van rode biet volgens de instructies van de fabrikant, zoals vermeld op de productverpakking. De controlegroep gebruikte geen supplementen.

De marktvergelijkingsgroep gebruikte in de handel verkrijgbare producten op basis van rode biet. De deelnemers hielden gedurende de interventieperiode hun gebruikelijke sportspecifieke training aan. Er werden geen aanvullende voedings- of supplementbeperkingen opgelegd.

De Stamox-groep liet consistente verbeteringen zien in FatMax en VT1, wat wijst op een verbeterde submaximale aerobe efficiëntie en een verbeterd zuurstofgebruik bij lage en matige intensiteiten.

Deze aanpassingen zijn fysiologisch consistent met door stikstofmonoxide gemedieerde verbeteringen in de spierdoorbloeding en mitochondriale efficiëntie. De veranderingen in VT2 waren in alle groepen bescheiden, in overeenstemming met de verwachtingen voor interventies van korte duur die gericht zijn op perifere aanpassingen.

Voor duursporters en hybride atleten kunnen verbeteringen in FatMax en VT1 zich vertalen in een grotere efficiëntie tijdens langdurige trainingen en wedstrijden.

De waargenomen veranderingen wijzen op mogelijke voordelen voor aerobe belastbaarheid, trainingskwaliteit en duurzame prestaties, in plaats van voor acute maximale output.

Dit onderzoek werd uitgevoerd als een intern toegepast onderzoek met een kleine steekproef. Training en voedingsinname werden niet strikt gecontroleerd en naleving werd zelf bijgehouden. De bevindingen moeten als indicatief en niet als definitief worden geïnterpreteerd en rechtvaardigen verder gecontroleerd onderzoek.

Dit was een intern toegepast onderzoek met een beperkte steekproef. De waargenomen verbeteringen in FatMax, VT1 en VO₂ max zijn echter in overeenstemming met de goed vastgelegde werkingsmechanismen van voedingsnitraat: een verhoogde biologische beschikbaarheid van stikstofmonoxide, een verbeterde bloeddoorstroming (spierperfusie) en een efficiëntere mitochondriale werking. Deze mechanismen zijn uitvoerig gedocumenteerd in de sportwetenschappelijke literatuur over bietensupplementen.

Alle deelnemers gaven voorafgaand aan de tests geïnformeerde toestemming. Het onderzoek werd uitgevoerd als een interne prestatie-evaluatie zonder goedkeuring van een externe ethische commissie.