Aan het onderzoek namen vijftien getrainde atleten (ongeveer 80% mannen) in de leeftijd van 23 tot 45 jaar deel. Alle deelnemers hadden minimaal drie jaar consistente, gestructureerde training achter de rug. De atleten vertegenwoordigden een gevarieerde sportachtergrond, waaronder duursporten, hybride sporten en functionele training met hoge intensiteit.

De resultaten wijzen op significante verbeteringen in de submaximale aerobe efficiëntie in de Stamox-groep in vergelijking met zowel de controlegroep als commercieel verkrijgbare bietenproducten.

De deelnemers werden verdeeld over drie groepen (n=5 per groep): een groep die Stamox-supplementen kreeg, een controlegroep zonder supplementen en een vergelijkingsgroep die commercieel verkrijgbare producten op basis van rode biet consumeerde. Dit was een intern toegepast prestatieonderzoek met een pre-post interventieontwerp.

Alle deelnemers ondergingen een cardiopulmonale inspanningstest op een Assault Bike met behulp van een protocol van 1 minuut tot uitputting.

De tests werden vóór en na de interventie onder consistente omstandigheden uitgevoerd. Gegevens over gasuitwisseling werden verzameld en geanalyseerd met behulp van het PNOE-metabolismeanalysesysteem.

De ventilatiedrempels (VT1 en VT2) werden automatisch bepaald met behulp van PNOE-softwarealgoritmen.

De interventieperiode duurde vier weken.

De Stamox-groep gebruikte het gepatenteerde supplement op basis van rode bieten volgens de instructies van de fabrikant zoals vermeld op de productverpakking. De controlegroep gebruikte geen supplementen.

De controlegroep consumeerde commercieel verkrijgbare producten op basis van rode bieten. De deelnemers handhaafden hun gebruikelijke sportspecifieke training gedurende de gehele interventieperiode. Er werden geen aanvullende dieet- of supplementcontroles toegepast.

De Stamox-groep vertoonde consistente verbeteringen in FatMax en VT1, wat wijst op een verbeterde submaximale aerobe efficiëntie en een betere zuurstofbenutting bij lagere en matige intensiteiten.

Deze aanpassingen zijn fysiologisch consistent met stikstofmonoxide-gemedieerde verbeteringen in spierperfusie en mitochondriale efficiëntie. De veranderingen in VT2 waren bescheiden in alle groepen, wat overeenkomt met de verwachtingen voor kortdurende interventies gericht op perifere aanpassingen.

Voor duursporters en hybride sporters kunnen verbeteringen in FatMax en VT1 zich vertalen in een grotere efficiëntie tijdens langdurige trainingen en wedstrijden.

De waargenomen veranderingen suggereren potentiële voordelen voor het aerobe uithoudingsvermogen, de trainingskwaliteit en duurzame prestaties, in plaats van voor acute maximale prestaties.

Deze studie werd uitgevoerd als een interne toegepaste onderzoek met een kleine steekproefomvang. Training en voedingsinname werden niet strikt gecontroleerd, en naleving werd zelf beheerd. De bevindingen moeten worden geïnterpreteerd als indicatief in plaats van definitief en verdienen verder gecontroleerd onderzoek.

Dit was een interne toegepaste studie met een beperkte steekproef. De waargenomen verbeteringen in FatMax, VT1 en VO₂ max zijn echter consistent met de goed gedocumenteerde mechanismen van voedingsnitraat—verhoogde beschikbaarheid van stikstofmonoxide, verbeterde bloedstroom (spierperfusie) en mitochondriale efficiëntie—die uitgebreid worden beschreven in de sportwetenschappelijke literatuur over bietensuppletie.

Alle deelnemers gaven voorafgaand aan de tests hun geïnformeerde toestemming. Het onderzoek werd uitgevoerd als een interne prestatie-evaluatie zonder goedkeuring van een externe ethische commissie.