Στη μελέτη συμμετείχαν δεκαπέντε προπονημένοι αθλητές (≈80% άνδρες), ηλικίας 23 έως 45 ετών. Όλοι οι συμμετέχοντες είχαν τουλάχιστον τρία χρόνια σταθερού, δομημένου ιστορικού προπόνησης. Οι αθλητές προέρχονταν από διαφορετικά αθλήματα, όπως αθλήματα αντοχής, υβριδική προπόνηση και λειτουργική προπόνηση υψηλής έντασης.

Τα αποτελέσματα δείχνουν σημαντικές βελτιώσεις στην υπομέγιστη αερόβια αποδοτικότητα στην ομάδα Stamox σε σύγκριση τόσο με την ομάδα ελέγχου όσο και με τα διαθέσιμα στο εμπόριο προϊόντα παντζαριού.

Οι συμμετέχοντες κατανεμήθηκαν σε τρεις ομάδες (n=5 ανά ομάδα): μια ομάδα που λάμβανε συμπλήρωμα Stamox, μια ομάδα ελέγχου χωρίς συμπλήρωμα και μια ομάδα σύγκρισης που κατανάλωνε εμπορικά διαθέσιμα προϊόντα με βάση το παντζάρι. Η συγκεκριμένη εσωτερική μελέτη εφαρμοσμένης αθλητικής απόδοσης χρησιμοποίησε σχεδιασμό παρέμβασης πριν και μετά.

Όλοι οι συμμετέχοντες ολοκλήρωσαν καρδιοπνευμονική δοκιμασία άσκησης σε Assault Bike, χρησιμοποιώντας πρωτόκολλο αυξανόμενης επιβάρυνσης διάρκειας 1 λεπτού έως την εκούσια εξάντληση. 

Οι δοκιμασίες πραγματοποιήθηκαν πριν και μετά την παρέμβαση υπό σταθερές συνθήκες. Τα δεδομένα ανταλλαγής αερίων συλλέχθηκαν και αναλύθηκαν με το σύστημα μεταβολικής ανάλυσης PNOE.

Τα αναπνευστικά κατώφλια (VT1 και VT2) προσδιορίστηκαν αυτόματα με τη χρήση των αλγορίθμων του λογισμικού PNOE.

Η περίοδος της παρέμβασης διήρκεσε τέσσερις εβδομάδες.

Η ομάδα Stamox κατανάλωνε το κατοχυρωμένο με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας συμπλήρωμα με βάση τα παντζάρια, σύμφωνα με τις οδηγίες του κατασκευαστή, όπως αναγράφονταν στη συσκευασία του προϊόντος. Η ομάδα ελέγχου δεν κατανάλωσε κανένα συμπλήρωμα.

Η ομάδα σύγκρισης με την αγορά κατανάλωνε εμπορικά διαθέσιμα προϊόντα με βάση τα παντζάρια. Οι συμμετέχοντες διατήρησαν τη συνήθη, ειδική για το άθλημά τους προπόνηση καθ’ όλη τη διάρκεια της περιόδου παρέμβασης. Δεν επιβλήθηκαν πρόσθετοι διατροφικοί περιορισμοί ή περιορισμοί στη χρήση συμπληρωμάτων.

Η ομάδα Stamox παρουσίασε σταθερές βελτιώσεις στις τιμές FatMax και VT1, υποδεικνύοντας ενισχυμένη υπομέγιστη αερόβια αποδοτικότητα και βελτιωμένη αξιοποίηση οξυγόνου σε χαμηλές και μέτριες εντάσεις.

Αυτές οι προσαρμογές είναι φυσιολογικά συμβατές με βελτιώσεις στην αιμάτωση των μυών και τη μιτοχονδριακή αποδοτικότητα, οι οποίες διαμεσολαβούνται από το μονοξείδιο του αζώτου. Οι μεταβολές στο VT2 ήταν περιορισμένες σε όλες τις ομάδες, σε συμφωνία με τις προσδοκίες για παρεμβάσεις μικρής διάρκειας που στοχεύουν στις περιφερικές προσαρμογές.

Για αθλητές αντοχής και υβριδικούς αθλητές, οι βελτιώσεις στο FatMax και το VT1 μπορεί να μεταφράζονται σε μεγαλύτερη αποδοτικότητα κατά τη διάρκεια παρατεταμένης προπόνησης και αγωνιστικής δραστηριότητας.

Οι παρατηρούμενες αλλαγές υποδηλώνουν πιθανά οφέλη για την αερόβια ανθεκτικότητα, την ποιότητα της προπόνησης και τη διατηρήσιμη απόδοση, παρά για τη μέγιστη οξεία απόδοση.

Η μελέτη αυτή διεξήχθη ως εσωτερική εφαρμοσμένη έρευνα με μικρό μέγεθος δείγματος. Η προπόνηση και η διατροφική πρόσληψη δεν ελέγχονταν αυστηρά και η συμμόρφωση ήταν αυτοδιαχειριζόμενη. Τα ευρήματα θα πρέπει να ερμηνεύονται ως ενδεικτικά και όχι οριστικά, ενώ απαιτείται περαιτέρω ελεγχόμενη διερεύνηση.

Αυτή ήταν μια εσωτερική εφαρμοσμένη μελέτη με περιορισμένο δείγμα. Ωστόσο, οι παρατηρούμενες βελτιώσεις στα FatMax, VT1 και VO₂ max συνάδουν με τους καθιερωμένους μηχανισμούς των διατροφικών νιτρικών—αυξημένη βιοδιαθεσιμότητα του μονοξειδίου του αζώτου, βελτιωμένη αιματική ροή (αιμάτωση των μυών) και αποδοτικότητα των μιτοχονδρίων—οι οποίοι τεκμηριώνονται ευρέως στη βιβλιογραφία της αθλητικής επιστήμης σχετικά με τη συμπληρωματική χορήγηση παντζαριού.

Όλοι οι συμμετέχοντες παρείχαν ενημερωμένη συγκατάθεση πριν από τις δοκιμές. Η μελέτη διεξήχθη ως εσωτερική αξιολόγηση απόδοσης χωρίς έγκριση από εξωτερική επιτροπή δεοντολογίας.