W badaniu wzięło udział piętnastu wytrenowanych sportowców (około 80% mężczyzn) w wieku od 23 do 45 lat. Wszyscy uczestnicy mieli co najmniej trzyletnią historię regularnego, ustrukturyzowanego treningu. Sportowcy reprezentowali różne dyscypliny, w tym sporty wytrzymałościowe, hybrydowe oraz trening funkcjonalny o wysokiej intensywności.

Wyniki wskazują na znaczącą poprawę wydolności tlenowej przy submaksymalnym wysiłku w grupie Stamox w porównaniu zarówno z grupą kontrolną, jak i dostępnymi na rynku produktami z buraka.

Uczestników przydzielono do trzech grup (n=5 w każdej grupie): grupy suplementującej Stamox, grupy kontrolnej bez suplementacji oraz grupy porównawczej spożywającej dostępne na rynku produkty na bazie buraków. Było to wewnętrzne badanie stosowane dotyczące wydolności, wykorzystujące schemat interwencji przed i po jej zastosowaniu.

Wszyscy uczestnicy ukończyli badanie wydolności krążeniowo-oddechowej na rowerze Assault Bike, stosując 1-minutowy protokół narastający aż do dobrowolnego wyczerpania. 

Badania przeprowadzono przed interwencją i po jej zakończeniu, w stałych warunkach. Dane dotyczące wymiany gazowej zebrano i przeanalizowano za pomocą systemu analizy metabolicznej PNOE.

Progi wentylacyjne (VT1 i VT2) wyznaczono automatycznie przy użyciu algorytmów oprogramowania PNOE.

Okres interwencji trwał cztery tygodnie.

Grupa Stamox przyjmowała opatentowany suplement pochodzący z buraków zgodnie z instrukcjami producenta podanymi na opakowaniu produktu. Grupa kontrolna nie przyjmowała żadnych suplementów.

Grupa porównawcza spożywała dostępne na rynku produkty na bazie buraków. Uczestnicy utrzymywali swoje zwyczajowe, specyficzne dla uprawianej dyscypliny treningi przez cały okres interwencji. Nie wprowadzono żadnych dodatkowych ograniczeń dotyczących diety ani suplementacji.

Grupa Stamox wykazała konsekwentną poprawę parametrów FatMax i VT1, wskazującą na zwiększoną submaksymalną wydolność tlenową i lepsze wykorzystanie tlenu przy niskiej i umiarkowanej intensywności.

Te adaptacje są zgodne pod względem fizjologicznym z poprawą perfuzji mięśni i wydajności mitochondriów za pośrednictwem tlenku azotu. Zmiany VT2 były niewielkie we wszystkich grupach, co odpowiada oczekiwaniom wobec krótkotrwałych interwencji ukierunkowanych na adaptacje obwodowe.

W przypadku sportowców wytrzymałościowych i hybrydowych poprawa FatMax i VT1 może przełożyć się na większą efektywność podczas długotrwałego treningu i zawodów.

Zaobserwowane zmiany sugerują potencjalne korzyści w zakresie wytrzymałości tlenowej, jakości treningu i utrzymania wydajności, a nie nagłego maksymalnego wysiłku.

Badanie przeprowadzono jako wewnętrzne badanie aplikacyjne z udziałem niewielkiej próby. Trening i spożycie pokarmów nie były ściśle kontrolowane, a przestrzeganie zaleceń uczestnicy monitorowali samodzielnie. Wyniki należy interpretować jako wskazujące, a nie rozstrzygające, i wymagają one dalszych badań w kontrolowanych warunkach.

Było to wewnętrzne badanie aplikacyjne z udziałem ograniczonej liczby uczestników. Zaobserwowane poprawy w zakresie FatMax, VT1 i VO₂ max są jednak zgodne z dobrze poznanymi mechanizmami działania azotanów zawartych w diecie - zwiększoną biodostępnością tlenku azotu, poprawą przepływu krwi (perfuzji mięśni) oraz wydajnością mitochondriów - szeroko opisanymi w literaturze z dziedziny nauki o sporcie dotyczącej suplementacji burakiem.

Wszyscy uczestnicy wyrazili świadomą zgodę przed rozpoczęciem testów. Badanie przeprowadzono jako wewnętrzną ocenę wydajności bez zgody zewnętrznej komisji etycznej.