Sportowiec wytwarza znacznie mniej mleczanu przy takim samym, a nawet większym obciążeniu. Oznacza to, że jego organizm przystosował się do wydajniejszego wykorzystywania tlenu i skuteczniejszego usuwania mleczanu, dzięki czemu może jeździć na nartach szybciej, zanim pojawi się zmęczenie.

Wzrosło również jego VO2max:

• Klasyczny krok naprzemianstronny: 74.0 → 76.6
• Technika łyżwowa Double-Double: 71.1 → 75.4

To wyraźny wskaźnik poprawy wydolności układu sercowo-naczyniowego.

Doskonale postępy. Po okresie treningowym zawodnik jest znacznie bardziej efektywny w technice diagonalnej. Ma wyższy stosunek mocy do masy ciała (ml/kg/min) i może utrzymywać większe prędkości przy mniejszym obciążeniu fizjologicznym.

VO₂max: Znacząca poprawa wynikająca ze zwiększonej sprawności i niższej masy ciała. Niższa masa ciała jest głównym czynnikiem poprawy efektywności.

Przy podobnej prędkości (np. 11,0 km/h) jego stężenie mleczanu wynosiło w sierpniu 2,88 mmol/L, ale w październiku już tylko 2,33 mmol/L. Obecnie przy tym samym obciążeniu organizm produkuje mniej mleczanu, co oznacza, że jest bardziej wydajny. W październiku był w stanie utrzymać wyższą prędkość (11,5 km/h) przy niższym stężeniu mleczanu (3,49 mmol/L) niż w sierpniu (4,07 mmol/L przy tej samej prędkości). Jego próg mleczanowy wyraźnie przesunął się w prawo, co wskazuje na lepszą wydolność wytrzymałościową.

Znakomite postępy. Zawodnik poprawił swoje bezwzględne VO2max w technice double-double oraz wydolność przy wszystkich submaksymalnych intensywnościach podczas jazdy na łyżwach. Jego organizm jest znacznie bardziej ekonomiczny przy dużych prędkościach.

VO₂max: (+6,0%). Bardzo duża poprawa.

Interwały submaksymalne wykazują podobną tendencję. Na przykład przy prędkości 15,5 km/h jego stężenie mleczanu wynosiło w sierpniu 1,70 mmol/L, ale w październiku wynosiło zaledwie 1,32 mmol/L przy wyższej prędkości 16,3 km/h. To spektakularna poprawa efektywności. Teraz porusza się znacznie szybciej przy niższym koszcie fizjologicznym.

Masa ciała zawodnika zmniejszyła się o około 3,1 kg, co bezpośrednio poprawia jego stosunek mocy do masy ciała — kluczowy czynnik w sportach wytrzymałościowych, takich jak narciarstwo biegowe.

To najbardziej istotne odkrycie. Zarówno w technice klasycznej, jak i łyżwowej, zawodnik wytwarza znacznie mniej mleczanu przy takim samym lub nawet większym obciążeniu. Oznacza to, że jego organizm przystosował się do wydajniejszego wykorzystywania tlenu i skuteczniejszego usuwania mleczanu, co pozwala mu biegać na nartach szybciej, zanim pojawi się zmęczenie.

Jego maksymalna moc aerobowa w przeliczeniu na masę ciała (ml/kg/min) poprawiła się we wszystkich kluczowych obszarach:

• Klasyczny krok diagonalny: 74,0 → 76,6
• Podwójne odbicie w technice łyżwowej: 71,1 → 75,4

To wyraźny wskaźnik poprawy wydolności układu sercowo-naczyniowego.

Połączony efekt wyższego VO2max i znacznie poprawionej wydajności oznacza, że tempo startowe zawodnika jest teraz szybsze, a on sam może utrzymać je dłużej. Jego „silnik” jest zarówno mocniejszy, jak i bardziej oszczędny pod względem zużycia paliwa.