Sportowiec wytwarza znacznie mniej mleczanu przy takim samym lub nawet większym obciążeniu. Oznacza to, że jego organizm przystosował się do bardziej efektywnego wykorzystywania tlenu i skuteczniejszego usuwania mleczanu, dzięki czemu może szybciej jeździć na nartach, zanim pojawi się zmęczenie.

Jego VO2max również wzrosło:

• Klasyczny krok naprzemianstronny: 74.0 → 76.6
• Technika łyżwowa Double-Double: 71.1 → 75.4

To wyraźny wskaźnik poprawy wydolności układu krążenia.

Znaczny postęp. Po okresie treningowym zawodnik jest znacznie bardziej efektywny w technice diagonalnej. Ma wyższy stosunek mocy do masy ciała (ml/kg/min) i może utrzymywać większe prędkości przy mniejszym obciążeniu fizjologicznym.

VO₂max: Znacząca poprawa dzięki zwiększeniu sprawności i zmniejszeniu masy ciała. Mniejsza masa ciała jest głównym czynnikiem poprawy wydajności.

Przy podobnej prędkości (np. 11,0 km/h) jego stężenie mleczanu wynosiło w sierpniu 2,88 mmol/l, a w październiku zaledwie 2,33 mmol/l. Obecnie wytwarza mniej mleczanu przy takim samym obciążeniu, co oznacza, że jego organizm pracuje wydajniej. W październiku był w stanie utrzymać wyższą prędkość (11,5 km/h) przy niższym poziomie mleczanu (3,49 mmol/l) niż w sierpniu (4,07 mmol/l przy tej samej prędkości). Jego próg mleczanowy wyraźnie przesunął się w prawo, co wskazuje na większą wydolność wytrzymałościową.

Znakomity postęp. Zawodnik poprawił swoje bezwzględne VO2 max dzięki technice double-double oraz efektywność przy wszystkich submaksymalnych intensywnościach w jeździe na łyżwach. Jego organizm jest znacznie bardziej ekonomiczny przy dużych prędkościach.

VO₂max: (+6,0%). Bardzo wyraźna poprawa.

Interwały submaksymalne wykazują podobną tendencję. Na przykład przy prędkości 15,5 km/h jego stężenie mleczanu wynosiło w sierpniu 1,70 mmol/l, natomiast w październiku było to zaledwie 1,32 mmol/l przy wyższej prędkości 16,3 km/h. To znaczna poprawa efektywności. Teraz biegnie znacznie szybciej przy niższym koszcie fizjologicznym.

U sportowca odnotowano spadek masy ciała o około 3,1 kg, co bezpośrednio poprawia jego stosunek mocy do masy ciała — kluczowy czynnik w sportach wytrzymałościowych, takich jak narciarstwo biegowe.

To najważniejsze odkrycie. Zarówno w technice klasycznej, jak i łyżwowej, zawodnik wytwarza znacznie mniej mleczanu przy takim samym, a nawet większym obciążeniu. Oznacza to, że jego organizm przystosował się do wydajniejszego wykorzystywania tlenu i skuteczniejszego usuwania mleczanu, dzięki czemu może biegać na nartach szybciej, zanim pojawi się zmęczenie.

Jego maksymalna moc tlenowa w stosunku do masy ciała (ml/kg/min) poprawiła się we wszystkich kluczowych obszarach:

• Klasyk – krok naprzemianstronny: 74,0 → 76,6
• Łyżwowanie – dwukrok podwójny: 71,1 → 75,4

To wyraźny wskaźnik poprawy wydolności układu krążenia.

Połączenie wyższego VO2max i znacznie poprawionej wydajności oznacza, że tempo zawodnika podczas wyścigu jest teraz szybsze, a on sam może utrzymać je przez dłuższy czas. Jego „silnik” jest zarówno mocniejszy, jak i bardziej oszczędny pod względem zużycia paliwa.